Twierdzenie Pitagorasa i odległość między punktami

Zacznij od zera — podstawowa matematyka, której potrzebujesz przed wszystkim innym

Spójrz na trójkąt z jednym kwadratowym narożnikiem: kątem o mierze 90°. Ten narożnik to kąt prosty, a trójkąt, który go ma, to trójkąt prostokątny. Dwa krótsze boki spotykają się właśnie w tym kwadratowym narożniku. Trzeci bok, rozciągnięty naprzeciwko kąta prostego, nazywa się przeciwprostokątną i zawsze jest najdłuższym z trzech boków.

Wyobraź sobie stół bilardowy i jego cztery narożne kieszenie. Aby posłać bilę białą z jednej kieszeni do przeciwległej, mógłbyś odbić ją najpierw wzdłuż długości, a potem wzdłuż szerokości stołu, śledząc dwa boki stołu. Albo mógłbyś posłać ją prosto po przekątnej — najkrótszą drogą. Ta przekątna to przeciwprostokątna, a długość i szerokość stołu to jej dwie przyprostokątne, niezależnie od tego, jaki rozmiar akurat ma stół. Spróbuj przeciągnąć dowolny niebieski punkt na rysunku poniżej i obserwuj, jak a² i b² sumują się do c², niezależnie od tego, gdzie wylądują punkty.

Nazwij dwie przyprostokątne a i b, a przeciwprostokątną nazwij c. Zbuduj kwadrat na każdym boku, używając długości tego boku. Zsumuj pola dwóch mniejszych kwadratów, tych na przyprostokątnych, a otrzymasz dokładnie pole dużego kwadratu na przeciwprostokątnej. Działa to wyłącznie dla trójkątów prostokątnych: spróbuj na trójkącie bez kwadratowego narożnika, a te dwa pola się nie zgodzą.

Gdzie to występuje w MLMetody najbliższych sąsiadów decydują, jak podobne są do siebie dwa przykłady, mierząc odległość między nimi, a grupowanie (clustering) łączy razem te punkty, które leżą blisko siebie w przestrzeni cech. Obie metody opierają się dokładnie na tej samej idei sumy kwadratów. Ta sama geometria pojawia się jako norma L2, jako odległość między dwoma osadzeniami oraz jako długość wektora gradientu.…
▶ Twierdzenie Pitagorasa i odległość między punktami
← Zaznaczanie punktówNachylenie →