Calcalas athróige ó na chéad phrionsabail
Anois cuirfimid an nós imeachta sceitseála i bhfeidhm ar theaghlaigh iomlána feidhmeanna. Ní cruinneas beacht is sprioc dúinn anseo — is é atá i gceist ná an cruth cáilíochtúil a aithint: cén treo a théann na foircinn, cé mhéad cnapán atá ann, agus cén áit a dtéann an fheidhm chun antoisce. De ghnáth is leor cúpla seiceáil thapa chun an scáthchruth a nochtadh.
I gcás iltéarmaigh, is é téarma na cumhachta is airde a chinneann na foircinn. Má tá céim chorr ag an bhfeidhm agus comhéifeacht dhearfach ar an téarma tosaigh, téann sí síos ar chlé agus suas ar dheis (mar shampla x³); má tá céim chothrom ann agus comhéifeacht dhearfach, téann sí suas ar an dá thaobh (mar shampla x²). Ní féidir le líon na bpointí casta a bheith níos mó ná an chéim lúide a haon.
Is cosúil sceitseáil feidhme le hoideas a leanúint ó thús deireadh. Ní bhlaiseann tú gach gráinne salainn — ina áit sin, leanann tú na céimeanna céanna, san ord ceart, a d'fhoghlaim tú cheana féin: seiceáil na foircinn, aimsigh na casaí, marcáil na fréamhacha, agus tagann cruth ar an mias de réir a chéile. Is líne amháin san oideas gach céim ar chleacht tú roimhe seo, agus is é a léamh san ord sin a thugann duit an scáthchruth críochnaithe.